Girêdan
Wey Qurban - Ahmed Arîf
Çîyayên te, paş çîyayên te ,
Nazenîne.
Li kêleka hendefan rêyek ziravok
Fitil bi fitil dizivire.
Nexwaşek te heyê, bêhêvî,
Belkî, Eyşê, belkî Elîf
Bejna wê di talda da simbil,
Di pêsîra wê da, di bin pêsîra wê da,
Janek,
Kêrek xayîn…
Mirin e ev,
Mirina feqîra
Nabejê ez hatim, an jî ez têm.
Yan li demekî taştê, yan ber bi êvarekî
Yan jî tevlixewîya berbangekî da
Tu dinêhêri ku bûyê, an jî dibe.
Nexwaşek te hebû, bêhêvî bû,
Hesreta wê di xewanda,
Hesreta wê di avên sar da.
Êdî, du kulîlkên tirsênê çavên wê.
Du kulîlkên tirsê ên hişîn û terikî,
Dibişkivin, di çalên kûr da…
Çîyayên te, paş çîyayên te bixof û bisaw e,
Qed ên aqil bike û bi fikiri heyê ma?
Roj hesabê kê ra hildide êvarê,
Kî dena xwe ji rehma ewra digrê,
Ewladên bixêr
Çawa dibe cinawir.
Xwalîya rizqe gur û murîyan dida
Çawa ji rê tê derxistin,
Rû nade gayê kullek
Û gîsin nake hemêza xwe.
Sepetçîoxlî yê min karkerê komirê yê
Mawzer nagre, bêrê digre destê Nezîf ê Rihayî
Mal, xerac-mezad e,
Can bazar-bazar.
Ew destên
Genimên hişk û nerm,
Sor, spî û qimer
Diafirand destên wî bû,
Ji bo debare û qirika kor
Niha
Di hal da ketîyê, tebdîl digere…
Çîyayên te, paş çîyayên te,
Çawa bêjim…
Bêdar, bêteyr, bêsî,
Titûrût,
Wey qurban…
“ Kî ji bo vî welatê bihuşt nabe feda,”
Le mêrxasî, tu dojeh bi jî,
Ji bo ku te
Ji gelê xizan û binamûs ra
Bike bihuşt
Xwe fedakirine
Ev e ew çîrok,
Ev e evîn.
Ji te hezkirin,
Felsefeyê, bêqisûr.
Bawerî yê,
Bawerîyek pir bisebr.
Li dijî benda, gulla,
Dimeşe, bêfikar û rind.
Rêzeçîyan werdigerîne,
Çemên diherike dizivirîne,
Mafê sêwîyan distîne,
Ferman dide, li gor mercên xwe…
Roj bê, dewran bizivire, hêvî bigîhêje,
Çîyayên te, li paş çîyayên te,
Ne tenê feqîrî, hesretî,
Yek bistîyek zeytûn tenê,
Yek sergenimek xeydok namîne…
Jê tê, bila baran nebare,
Jê tê, bila ji xew şîyar nebe çîya.
Ev dil, ji kîjan roje ra lêdixe…
Tarîtî, direve ji rehên xwe
Direvi, carek din venageri,
Pêşkeş dike ji ên ku berda razayê
Him jî bi şanazî pêşkeş dike
Di ronîya mejîyê me da binerd.
Erd di hinera destê me da,
Her demsal diha cîwan, diha biadan,
Berhema herî rind ên esqa emre xwe,
Pêşkeş dike, zelal-zelal, sebîl.
Sifra tijî, dayîka biken, zarokên rûken,
-Bi yekî ra deh, bi yekî ra sed ji êvarê ra avis i
Hêza-kar a ku bi berbangan ra dizê.
Derewan nakim, soza min soza mêrayê,
Lewra di wî pirtûkê da wîsa hatîyê nivisandin,
Û wisayê ev evîn.
Ji Pirtûka; Min Ji Hesreta Te Qeyd Kevnkir
18:05
|
Etiketler:
Ahmed Arîf
|
This entry was posted on 18:05
and is filed under
Ahmed Arîf
.
You can follow any responses to this entry through
the RSS 2.0 feed.
You can leave a response,
or trackback from your own site.
0 yorum:
Yorum Gönder