Wejeuziman.com - Helbest

Bagera zilmê - Abdurrahman Durre
Li zozanê welatê min, gula azadîyê hiŞk bû
Fîxanê dilkula tê min, kul ê derdê dunê giŞk bû

Zivistan û surr û serma, ku hat lê bagera zulmê
Beg û axayê qeŞmer ma, mela û Şêxê rû riŞk bû

Ne dengê kewrubat an jê, ne bulbul lê bi xulxul tê
Ne Şêr ê burc û latan lê, neyar û mar û dûpiŞk bû

Ne rengê sorgulê dêm a, ne dengê bulbulê lê ma
Ku Seyda yê mejî jê ma, wiha bê par û piŞk bû

Hewar e, hey gelê Kurda! kewa gozel ku jê firda
Li gulzarê me jê wirda, «gula azadî yê hiŞk bû»

26.06.1996 Worringen-Köln

Bi fermana te me razî


Feqîr im, şah û mîr im! zanî „bo min ka çi daxwazî“
Esîr im, kal û pîr im. Bê debîr im, bê serefrazî

Şehînşahê me bendahî, dizanî; bende çidxwaz in
Ji her tiştî tu agah î, çi pirsî: „bende çidxazî“

Eger pirsa gunahê min li ûqbayê bikî yareb!
dibêjim: „Mîr û Şahê min!, bi fermana te me razî“

Efûkî ger, ewe karê Şehînşaha li benda ha
Nekî, dê ez li xeffarê gunaha her bikim gazî

umîdwar im, di dawîda ku em bin mezherê efwê
Gunehkar im, guneh kî da? „Tu yî dawaker û qazî“

Fellek bêbext û xaîn e, bi dijmin ra li me kîne
Ge bayê rast û çep tine, li me geh bayê yobazî

Xizanî geh li me anî, nebanî, geh li me banî
Bi her dolab û pîlanî, ji me „zîka xwe ew nazî“

Bi dînê dîn û şeydane, ku dîlê dijmina ma ne
Welatê min perîşan e, gelê min birçî û tazî

Mela me, muptela ma me, li qada xurbetê îro
Giriftarê bela ma me, „çivîka pencikê bazî“

Li benda vî mirazî ne, ku em serbest û azad bin
Li govenda wî gazîne, bi her aheng û awazî

Dikim hîvî ku yar ba kê! bi wî zarê xweyê şîrîn
Bibêje: „rabe seydakê!, hilîne vî ney û sazî

Were zendan bixe zendê me lêv la´lû şekerxendê,
Bi hevra biçne govendê, li sûka çarçira Qazî“

Gul û reyhan û piltan ê, binefşokan kulê bîn kin
Werin govend û dîlan ê li wê bezma şerefnazî

Qelem ku b´şûrê ra rakin, tilisma sirrê azadî
Esayê destê Mûsa kin, li ber her cûre sêrbazî

Ku Seydayê me Mûsa ye, brûska bengê lê daye
Esayê cengê hildaye li meydana serefrazî

Abdurrahman Durre
23.04.1995 Almanya

Gul û bilbil
Gul û bilbil geş û şah bûn bihare
Ku bilbil dilxweş û gul mazîdare

Gulê sing û ber û paxil vekir lê
Dilê bilbil bû xunçe pare pare

Xedeng û xencer û tirê evînê
Vedan lê, jê lemê xwînê fişare

Gul û beybûn û sunbil lêk lefîne
Dilê pirrxwîn û bilbil dost û yare

Dilê min kanê, kanê bilbilê min
Li Kurdistanê fîxan û fîzare

Ji bêdadî li sîngê min xedeng in
Gula azadî li bin lingê neyare

Nêlê gul ma ne sunbil ma ne bilbil
Tenê dil ma, ku bê wê (Kurdistan) ew nikare

Li qada xurbetê em jî, ku bê dil
Wekî bilbil dinalim hey heware

Çi xweş gul bû, çi bilbil bû çi xulxul
Çi dil kul bû birîn kûre xedare

Ji çavan xwîn leyî çûn bûne derya
Durrên nava wî bûn durrê bijare

Durrê yektayê wî derya welat in
Sirrê sewdayê dil bû aşîkare

Evîna rojhilatê dax û kew kir
Qebîna kewribatê ser zinare

Nikulsorî ji xûnê hat dinale
Ji derdê serxwebûnê ah û zare

Li vê xanê vê dewranê tenê mam
Gula min kanê? Newroz û bihare

evini Kurdiya gerden bi morî, kofîxwara min were
Êzdiya Seyda bi gorî, zêr guhara min were

Çavresa şox û şepala, dêmbixala Erzenî
Navxweşa kêsim xezala, meş kubara min were

Bextê her bext mirazî, tê li ber bextê te me
Şahê textê serfirazî, tu l'hewara min were

Ser li şêmîka te hatim, çav li rê lutfa te me
Dîl û hêsîrê welat im, şehswara min were

Dîlê bindestê neyar im, bêhewar im hey hewar
Ah û nalîn û fîzar im, xemkusara min were

Kes ku bê kes nîne, çara herkesek tê carekî
Bêkes im, çara neçara te, li çara min were

Girtiya zulfê du ta me, dîlê dêmxal û xeta
Bê gunah û bê xeta me, pirsiyara min were

Rû, ku lê xûna dila hat, bû gula baxê welat
Nûbihara bilbila hat, gulbihara min were

Dengê hozan û bilûrvana, ji zozana vedan
Bêrîvana, pez li dana, meşk li dara min were

Qeys û Ferhat û Memê Alanê zîndanî me ez
Leylî û Şîrîn û Zîna nazîdara min were

Agirê vîna te sotim, gawirê, tîr awirê
Hewce nîne îdî gotin, tu l'fîzara min were

Serxweşê "Bezma Elest" im, dîn û mest im, bend û best
Cam li dest im, meyperest im, mey vexwara min were

Dînê Cînê, Bikê dînê, rojhebînê teme ez
Rehberê dînê evînê, misk fişara min were

Devpêvoka revnewala, lêv gul û lala çema
Çav binefşoka li pala berzinara min were

Êzdiya Şengal û Zaxo, Cûdiya Tawus hebîn
Badkiya Seyda Biraxo, dost û yara min were

Kewrubatê ser zinara tê, mela xweş qib-qibî
Mêkewa zozan û wara, berx û kara min were

Her kesek yarek hebandî, ew ku qibla can e bes
Min jî Kurdistan neqandî, hilbijara min were

Şîrîna a Şîrîn

Şiirên te „Mela“! neqş û nemûşên edebî ne
Aheng û cînas û leff û neşrên hunerî ne

Îma û îşarat û kînayat û rumûz in
Îlham û munacat û meqamat û wehî ne

Ahengê seda «qalûbela» bezm a «Elest» in
Reng rengê cûda, dengê wî nexma ezelî ne

Awazê ney û saz ê ji nalîn a welat in
Daxwazê sirr û raz ê ewîn a netewî ne

Ayayatê cemal ê hene, nîşanê kemalê
Neqşên xet û xalê rûyê wê şoxa Medî ne

Zêr û zeber û pêş û berê sûretê nûrîn
Durr û guher û zêrê zerê tac a serî ne

δcazê beyan in, hunerê mû´cîze van in
Yên wêje dizanin, ji wî pirr mû´cîze dî ne

Yên munkir û cahîl, ji xwe kînhundr û ga ne
Serkundir û xafîl, pişş û bê mûxz û mêjî ne

Dil dijmin ê dijwar û neyar ên teresin, xilt
Rûhpîs û gemar û dexesên cŸlq û genî ne

Wek «Samirî» yê «Mûsa», «Ebû Cehl» ê «Mûhammed»
Wek wan mirî yê «Îsa» nekarî ku vejî ne

Elqisse! ku zêrr zêrr heye, kî bawer e yan na!
Elbette! Ku wê roj were lê muşterî bîn e

Herkes li hesabê xwe ye, aza heye bê şek
«Fîrdewsî» yê doza me ye «Seyda» jî qibîn e

«Namiq» kî ye? Sadiq ku munafiq bûye fasiq
«Wamik» bûye aşiq, gulê «Ezra» yê diçîne

Mecnûn dîn ê Leyla yê bû, Ferhad ji şîrîn ê
Yûsuf li Zelêxa yê bû, Qibl a Mem ê Zîn e

Qibl a me jî zozan ê welat ê me ye «Seyda»!
«Leyla» heye, «Zîn»a me ye, «şîrîn» a şîrîn e